Ο Φρανκενστάιν του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο έχει κάτι να πει για το «τέρας» της τεχνητής νοημοσύνης
Κάνε κλικ και δες περισσότερο
Flash.gr στην αναζήτηση της Google
«Προτιμώ να πεθάνω», απάντησε αφοπλιστικά ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο, όταν τον ρώτησαν πρόσφατα ποια είναι η στάση του για την τεχνητή νοημοσύνη. «Είμαι 61 ετών και ελπίζω να μπορέσω να παραμείνω αδιάφορος για τη χρήση της μέχρι να πεθάνω», είπε ο τριπλά βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης.
Η δική του εκδοχή στον «Φρανκενστάιν», ένα εμβληματικό λογοτεχνικό έργο που έχει μεταφερθεί αμέτρητες φορές στη μεγάλη οθόνη και έχει κατακτήσει επάξια τη θέση του στην ποπ κουλτούρα του 20ού αιώνα, είναι αυτή τη στιγμή η πιο πολυσυζητημένη -αλλά και η πιο εμπορική- ταινία που προβάλλεται στο Netflix.
Ο «Φρανκενστάιν» του Ντελ Τόρο είναι αλήθεια ότι προκάλεσε τεράστια αναμονή στους φανατικούς του Μεξικανού σκηνοθέτη και του είδους του σινεμά τρόμου και φαντασίας. Προσδοκίες στις οποίες το αποτέλεσμα ανταποκρίθηκε σε μεγάλο βαθμό. Ο Ντελ Τόρο, μάστορας των σκοτεινών παραμυθιών, που έκανε παγκόσμιο «μπαμ» με τον «Λαβύρινθο του Πάνα» και έχει σημειώσει -πριν και μετά από αυτό- μεγάλες επιτυχίες στον κινηματογράφο αλλά και στην τηλεόραση, άνοιξε ένα δικό του δίαυλο στο κλασικό αριστούργημα της Μέρι Σέλεϊ.
Το σύμπαν της ταινίας είναι το γνώριμο του Ντελ Τόρο, που συναντά σε αυτήν την περίπτωση το κλίμα του ίδιου του βιβλίου του 1818. Το γκροτέσκο, η γοτθική ατμόσφαιρα, ο υπερφυσικός τρόμος, το τερατώδες αλλά και ο ρομαντισμός, η αγάπη, η τρυφερότητα, «ντύνουν» την αφήγηση για τον αλαζόνα Βίκτορα Φρανκενστάιν, ο οποίος προσπαθεί να υπερβεί τα όρια της φύσης και να νικήσει τον θάνατο. Όλα αυτά με αριστοτεχνική και ισορροπημένη χρήση εντυπωσιακών ειδικών εφέ.
Για την ταινία του Ντελ Τόρο έχουν γραφτεί ήδη πολλά, για το πώς γυρίστηκε, για την απίστευτη «μεταμόρφωση» του Τζέικομπ Ελόρντι στο τέρας που δημιουργεί ο αιρετικός επιστήμονας Βίκτωρ Φρανκενστάιν (Όσκαρ Άιζακ) ή καλύτερα στο «πλάσμα» -όπως αποκαλείται στο βιβλίο.
Ένα αισθητά διαφορετικό στοιχείο είναι η προσέγγιση του Ντελ Τόρο πάνω στο πλάσμα, το οποίο παρουσιάζεται εδώ «εντελώς» ανθρώπινο, σαν ένα παιδί που πρώτα αγαπάει αυτόν που του «γνωρίζει» τον κόσμο και στη συνέχεια μισεί και γίνεται βίαιο, όταν ο δημιουργός του, του γυρίζει την πλάτη και όταν οι άλλοι τον εχθρεύονται -εκτός από συγκεκριμένες σημαντικές εξαιρέσεις.
Το «τέρας» δεν είναι εδώ η προσωποποίηση του άλογου και του απόλυτου κακού, ένα τίμημα της ύβρεως που διαπράττει ο Βίκτωρ.
Είναι μία μορφή που βιώνει τον πόνο, τη λαχτάρα για ζωή και συμμετοχή στον κόσμο, που μαθαίνει γρήγορα να γίνεται άνθρωπος. Και που αντιδρά στη βία με τη δική του, συνήθως ισχυρότερη.
Ο Φρανκεστάιν στην εποχή του AI
Η ιστορία αυτή αποκτά συγκλονιστική επικαιρότητα στην εποχή που η τεχνητή νοημοσύνη συνεχώς θριαμβεύει και γίνεται όλο και πιο κυρίαρχη και «αποικιοκρατική» στη ζωή μας. Η ανάγκη μας να φτιάξουμε αντίγραφα του ανθρώπινου, διορθωμένα, αλάνθαστα, ανεξάντλητα δεν μπορεί να μην συνδεθεί συνειρμικά με αυτήν την ιστορία -το πλάσμα στην ταινία επιβιώνει από κάθε κακουχία και προσπαθεί να πεθάνει, δεν τα καταφέρνει όμως.
Η ίδια η AΙ μας εκπλήσσει, μας τρομάζει, μας ανταγωνίζεται. Αλλά σε κάθε περίπτωση, όπως και ο Βίκτωρ, τη βλέπουμε συνεχώς μπροστά μας όσο κι αν πηγαίνουμε στην αντίθετη κατεύθυνση. Εμείς τη φτιάξαμε βέβαια. Και ο κάθε δημιουργός είναι διαφορετικός.
Η τεχνητή νοημοσύνη έρχεται τελικά να φτιάξει κάτι τερατώδες έξω από εμάς ή να μας κάνει να σκεφτούμε διαφορετικά τα μέτρα του ίδιου του εαυτού μας; Μήπως αφορά τελικά περισσότερο τον άνθρωπο παρά ένα τεχνικό κατασκεύασμα, ένα ρομπότ, μια μηχανή;
Η ιστορία της Μέρι Σέλεϊ που ως έφηβη έγραψε ίσως το πρώτο μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας, η αφήγησή του από τον Ντελ Τόρο και η ερμηνεία των ταλαντούχων -νέων ως επί το πλείστον- ηθοποιών που πρωταγωνιστούν, έρχεται στον παγκόσμιο κολοσσό της streaming ψυχαγωγίας να μας κάνει να αναστοχαστούμε και να μετρηθούμε με τα δικά μας τέρατα, το ίδιο ανθρώπινα και αυτά.
Κάνε κλικ και δες περισσότερο
Flash.gr στην αναζήτηση της Google
